45 . دسته‌اى مىپنداشتند كه امامت از ابو القاسم به عبد الله بن معاويه ، نوادهء عبد الله بن جعفر بن ابى طالب ( ع ) منتقل شده است ؛ اينان همان گروه « حربيّه » پيروان عبد الله بن حرب مدائنى هستند . 46 . دستهء ديگر معتقد بودند كه پس از ابو هاشم امامت به محمد بن على ، نوادهء عبد الله بن عباس بن عبد المطلب ( ص ) مىرسد و مىگفتند كه ابو هاشم امامت را براى او وصيت كرده است ، زيرا ابو هاشم در سرزمين شراة نزد او بود و همان جا وفات كرد و هنگام وفات محمد بن على را به امامت برگزيد و محمد ، فرزندش ابراهيم ، معروف به امام را به امامت منصوب كرد . ابراهيم كسى است كه ابو مسلم را براى تبليغ مذهب كيسانيه به خراسان گسيل داشت . وى پس از خود امامت را براى ابو العباس سفّاح يعنى عبد الله بن محمد سفارش نمود . سپس امامت به ابو جعفر منصور [ دوانيقى ] رسيد . به عقيدهء اين گروه‌ها شيعيان عباسى از محمد حنيفه نشئت گرفته‌اند . اينان معتقدند كه ابو مسلم [ خراسانى ] مردم را به اين مذهب فرامىخواند . اين فرقه‌ها همان « بكيريّه » پيروان بكير بن ماهان هستند كه از مبلغان محمد بن على نوادهء عبد الله بن عباس در عراق بوده است پيش از آنكه اين دعوت در خراسان ظهور كند . [ خلاصه اينكه ] كيسانيه به سه فرقه منشعب شدند : [ 1 ] گروهى محمد حنفيه را زنده و ساكن كوه رضوى دانسته و مرگ او را انكار مىكردند . [ 2 ] گروهى پس از امامت ابو هاشم محمد بن على ، نوادهء عبد الله بن عباس را امام مىپنداشتند . [ 3 ] و گروهى با اذعان به مرگ محمد حنفيه ، عبد الله بن محمد معروف به ابو هاشم را پس از او امام مىدانستند و پس از ابو هاشم ، عبد الله بن معاوية نوادهء عبد الله بن جعفر را به امامت پذيرفتند . اختلاف در شيعيان عباسى 47 . چنان‌كه بيان كرديم ، عباسيان در اصل دو فرقه از كيسانيّه هستند و به گمان